Setembre 2010


bien sabie que an algun lhado
eisistirie, mas ne l fondo talbeç
nunca tenga acraditado:
– passei-te i bati-te a la puorta
mas nun eras alhá,

dixo-me an carta chegada
culas purmeiras augas; al fin,
quien nun eisistiu fui you,
cul rial perdido ne ls beneiros
que atrabéssan mundos de nadas.

Advertisements

ambernaçon: cielo
de ls bielhos diuses, adonde
l’ambrosie s’acabou.

guarda ls pequeinhos géstios, ls sfergantes quaije sien tiempo, ls sítios de que solo te quedou un zlido retrato na mimória: ls cachicos de ser feliç puoden durar siempre na lhembrácia, inda que nun pássen dun delor: ten-los siempre a la mano, cumo quien ten de regar la huorta pa rejistir a la calor i atamar las fames de ti.

fui podada an cientos d’anhos,
siempre bielha i siempre moça,
sonidos ten sous i stranhos,
ye cumo auga nua poça:
speilha l cielo até cun broça.

somos la cabeça
que pensa, mangina, sonha:
de l rial la fábrica

habie eideias que
s’atrabessában na gorja;
dezies: ténen uosso.

oupiu-se ua palabra na carapota de la nuite: l sangradeiro de silenço arramou-se até al die apuis.

Próssima Páigina »