hai cousas, hai giente a que nunca le chegará la sue hora:
hora de relhuzir nun meidie de l tiempo,
upida na rucerreiçon de ls mirares arregalados,
deitada na serena admiraçon de ls anónimos;

hai cousas, hai giente que quaije naide chega a dar por eilhas:
amantes de l silenço de ls houmildes i houmildados,
ls uolhos baixos que nun búscan uolhos,
ls passos cansados, derreados al peso de l’alma;

hai cousas, hai giente que bíben acá las streilhas:
ls uolhos afeitos a sue siempre scura nuite,
bien sabendo que algue suidade un die teneran,
quando yá naide las tubir a la mano i s’houbíren ido;

hai cousas, hai giente, calhadas, de que naide puode negar l’eijistença:
mas nun zísten de bibir, de caminar, de ansaiar l bózio,
puode ser ua lhéngua, ua cultura, séren pessonas
que sáben que nun tornará l mundo a ser l mesmo:

que amporta se, çtraídos i amprouados, ls mais nien se déian de cuonta?

Advertisement