Abril 2010


ye pula primabera que mais bida ziste de bibir, séian yerbas, arbles, semientes, i hai siempre un mundo que bibe doutro mundo que ziste i deixa que sues fuorças s’arrámen a la bista de l delor, de las deficuldades, dua marra adonde chegar i ancostar l’alma cansada i delorida: zistir ye un modo de se morrer, bózio que chama l sien sentido de deixar ls uolhos sien punto de mira, ls passos sien carreiron; anchiste-te de soledade i yá nun te cabe mais nada, mas que outra cumpanha poderies amanhar se nun quejiste l camino de ls muortos que lhougo al ampeço nun quejírun saber de mundos por ambentar, andebles mundos que solo se puoden aguantar a poder de rejistença; nun te admires, antoce, de l çurriago de l tiempo, de las frechas de ls uolhos, de las risas oupidas an sotánganos custosos de arrepassar; siempre ls bielhos i eiternos poetas cantórun las bitórias, ls bincedores, seia an jogos seia an guerras, mas yá muitá çcubriste que la bitória ye siempre la derrota de alguien i nun hai modo de ancuntrares einemigo: Píndaro era todo poesie i música pa ls bincedores de jogos, porque sentie que la bitória mos achega als diuses, mas se nun hai diuses solo mos podemos achegar de nós mesmos, al mesmo tiempo ganhadores i perdidosos; nun puodes zistir solo porque porque nun puodes bencir, sabendo que l mais de las bezes la bitória stá de l lhado de la fuorça i nó de la rezon, de l lhado de l’eiquenomie i nó de la pessona, de la punhada i nó de l coraçon: de ls fracos i perdidosos tamien reza la stória, la cuonta ye que nunca zístan puis ha de ser essa la sue bitória.

ampéçan a azular las antramoceiras
brabas, punto de cielo na lhinha
de puolo que ambouba las abeilhas
pula prainada, inda mal se dá
pul amarelhado de la frol de
ls carrascos, apuis las redadeiras

augas amuntónan ls formigueiros
la muita broça a la puorta
de casa, sinte-se l resfuolgo
sereno de ls caminos que
tiempo teneran pa l ceçar
de berano, calhado yá

l lhargo silenço de l eimbierno:
ye hora d’anterrar ls uolhos
ne l assomar de la bida
i deixar-se lhebar por bolos
sien çtino, para adonde se puoda
buer an ambuças i sentir que

sorber l aire, buer l berde sien mais,
ye un outro modo de star bibo
i esso ye quanto bonda, l mais que todo.

quedei a mirar l riu preso an carrancas
de cimento, l silenço atenegrado de
las arribas i bien bi l bico de la
quilha de Pertual, squecida peitua

de delor que an quistos se bolbiu nas peinhas;
de ls lhadrones yá solo l nome quedou
ne l Castro, nun se béien las marras nien
la raia que ls friscales de l rei datrás

medien a palmos i pagadas i eilhi
se sentában a sonhar l outro lhado;
son patrielhas las barbas de l tiempo nuosso,
nun quier la pouca giente saber de raias

para nada, spéran inda merendadores
ls talhos de piedra, ls altares de l lhume;
parécen ls bielhos castanheiros cun pouca
gana de bida i naide aparece para

me passar certidon que stube na tierra
pertuesa adonde purmeiro nace l sol;
nien ua placa na lhéngua an que todo eilhi
se diç: ye lharga i sien fin aqueilha spera;

nun se dan de cuonta ls mirandeses que
eilhi ampeçou Pertual un die, nien
alhá ban, que las fuorças pa l camino
quieren mais gana, mais fuorça bibideira.

serenas bandeiras
brancas anriba ls carbalhos:
las ciguonhas chócan.

bien gríman las faias
adonde se cólgan ls dies:
çfaia-te manhana.

sou sien tiempo quando
por música entro na nuite:
lharga A23.

cadena de l tiempo,
braços oupidos al cielo:
oulibeira bielha.

Próssima Páigina »