muitos, nun acrecéntran nada a nada: solo ls númaros crécen, que l ser nun demuda; mas ls ricos sáben que ye berdadeiro l milagre que streforma la quantidade an culidade: nunca se chégan a dar de cuonta de que esso solo bal pa l denheiro i poucas cousas mais, i mal sáben que béien todo l mundo al alrobés; cumo tal ua lhéngua, nada ten que ber cul númaro de pessonas que la fálan, pertence al puro mundo de las eisséncias: quando ua zaparece, ye ua partitura que se perde na música de l mundo, un strumiento que deixa de tocar an sue ourquestra; sínten-se bien las lhénguas na cadeira de l poder, anafadas i gordas, sues banhas a cheirar a ráncio, nun quieren oubir sonidos stranhos alredror an sue tendéncia amperial: cumbíncen-se que son melhores que las outras, sínten-se nacidas a la mano dreita de dius; hoije todo demuda mais debrebe: quei ha de quedar que mos eidentefique cun nós mesmo? cada un que scuolha i you nada mais tengo que mies dues lhénguas: nun m’antressa se las fálan muitos, bonda que saba que solo eilhas me defínen: quien las apoucar, ye un tiro que me dá i you inda nun stou purparado para me morrer.

Advertisement